SZTUKA TEMATYKI SEKSUALNEJ

Można tu jeszcze wymienić zjawisko bardzo zbliżone, mianowicie wprowadzanie do mowy potocznej, a także do literatury pięknej, wyrazów wulgarnych, m.in. związanych z seksem. W literaturze jest to wyraz buntu przeciw sztuczności języka, przeciwko pruderii, przeciwko „ładności”. Realizując pewną odmianę żywiołowej brutalności, sztuka prezentuje nowe jakości estetyczne, inne, gdy np. „faktura” języka jest dostosowana do tematu, inne, gdy z nim kontrastuje. W życiu pojawia się od czasu do czasu moda na wyrazy ordynarne, a wreszcie zdarzają się przypadki specjalnego stylizowania się na „prostaka”, „ordynarnego”, co dzieje się przeważnie pod wpływem literatury, filmu, gdzie podobne wyrażenia wprowadzane bywają w funkcji artystycznej. Uwzględnić też trzeba przypadki, gdy wulgarne słownictwo stanowi naturalny sposób bycia, autentyczną ekspresję osobowości.

Motywem przemawiającym za włączeniem do sztuki tematyki seksualnej może być wreszcie zamówienie społeczne, związane z obyczajem i modą. W drugiej połowie XX w. panuje moda na seks – artysta czuje się niemal w obowiązku wprowadzać te elementy do swojej twórczości, co najwyraźniej daje się zauważyć w sztuce filmowej. Moda pobudza twórców do coraz nowych ujęć tej problematyki. Nie jest to tylko ten jedyny powód, ponieważ w świecie, w którym obyczajowość staje się bardziej swobodna, odrzucając zakazy i nakazy, potrzebna jest np. literatura młodzieżowa, wprowadzająca w tajniki życia moralnego, ukazująca jakiś model miłości i seksu, który można by uznać za wzorcowy. Istnieje zapotrzebowanie społeczne na film, który by pokazywał tę stronę życia, o której mówić „nie wypada”, która osłonięta jest tajemnicą, czy też o której dość trudno rozmawiać w gronie rówieśników czy znajomych wskutek wielowiekowych obarczonych tradycją obciążeń. Artysta zatem podejmuje ten temat nie dlatego, że w ten sposób wyraża się jego autentyczne zainteresowanie, lecz dlatego, iż tego rodzaju dzieło może być przydatne społecznie. Jeśli jednak ma rzeczywiście powstać dzieło sztuki spełniające oczekiwania odbiorców (np. książka dla młodzieży, która nie zostanie przez nią wyśmiana), artysta musi się w jakiś sposób zaangażować, nie może pozostać obojętny i mieć na względzie wyłącznie utylitarny motyw swej decyzji tematycznej. Musi wzorzec zachowań seksualnych, jaki chce w swoim dziele przekazać, odnieść do funkcjonującego w jego epoce sposobu prezentacji artystycznej musi też odnaleźć taki aspekt sprawy, który chciałby przekazać w sposób autentyczny jako własne przekonanie (co stanowi rację podjęcia owego zamówienia społecznego).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>